Bart Kelholt sculptor

email  bartkelholt@hotmail.com

atelier

Een innerlijke noodzaak

Dat kunst in het dagelijks leven een ondersteunende functie kan hebben, was voor mij een reden om te gaan verzamelen; je kunt je zo immers blijvend met een kunstwerk verbonden voelen, en alle kracht en energie die er van uitgaat tot je nemen. Tien jaar geleden maakte ik voor het eerst kennis met het intrigerende werk van Bart Kelholt: heel diverse bronzen sculpturen hingen als compacte miniaturen aan de wanden van zijn atelier. Bij een tweede atelierbezoek trof ik op de vloer grotere beelden aan, die waren opgebouwd uit gestapelde bronzen elementen en uit delen die in elkaar pasten als een soort puzzel of plattegrond. Beide keren ging het om gesloten en introvert werk, dat zowel in het klein als op groter formaat robuust en monumentaal oogde. Achteraf gezien bleek het moment van mijn bezoek samen te vallen met het moment waarin Kelholt het roer had omgegooid en was overgegaan naar een nieuwe fase in zijn werk: het maken van kleinplastiek.

Laat ik voorop stellen dat elke interpretatie van dit werk subjectief is, maar alles overwegend beschouw ik de grondtonen van Kelholt's bronzen als architectonisch. De diepere laag ervan, die pas later tot je doordringt, heeft voor mij vooral een spirituele lading. Deze twee kenmerken kunnen ontstaan doordat Kelholt zijn beelden niet zozeer in een herkenbare beeldtaal heeft gevat, maar veeleer in een abstracte minimalistische vorm, die aanschuurt tegen bekendere vormen die in ons onderbewuste zijn opgeslagen. Ontdaan van elke frivoliteit, is ieder beeld in essentie raak. Niet alleen zijn de verhoudingen na eindeloos wikken en wegen tot stand gekomen, maar ook hun verschijningsvorm is uiterst gevarieerd: Bart blijkt in staat om steeds weer nieuwe, compacte beelden te bedenken, die telkens een andere inhoud communiceren. Omdat hij ze zelf giet, kan hij veel aandacht aan de giethuid besteden, wat de esthetische kwaliteit van zijn werk ten goede komt. Daarbij lijkt het alsof de tand des tijds zijn sporen heeft nagelaten in deze doorleefde beelden.

Maar als het gaat om de herkenning, dan weet hij elke mogelijkheid die we aangrijpen om zijn werk te duiden, in de kiem te smoren. Een voorbeeld: wanneer je zijn beelden bekijkt, weet je dat ze geen functie kunnen hebben, maar soms roept Kelholt dusdanige associaties op dat je gedachten met het predikaat industri´┐Żle vormgeving gaan spelen. In weer andere beelden zet hij je op het spoor van religieuze kunst, gebouwde fundamenten uit de antieke oudheid, of Romeinse overwinningspoorten. Ook het kind in ons wordt op z'n wenken bediend, want met sommige sculpturen kun je spelen alsof het blokkendozen zijn. Maar toch, kijk je langer dan zie je dat voormelde associaties stuk voor stuk doodlopende wegen zijn. Een simpele, ééndimensionale duiding is eigenlijk niet mogelijk: er is altijd meer aanwezig in de kern van deze beelden, die opvallen door hun zeggingskracht. Maar wat zeggen ze dan? Wat is de ziel, het wezen van dit werk?

De Engelse schrijver Joseph Conrad schreef ooit een tekst over hetgeen kunst met ons kan doen, een tekst die Bart's werk goed omschrijft: "De kunstenaar appelleert aan dat deel van ons wezen dat niet afhankelijk is van wijsheid; aan datgene in ons dat ons gegeven is en niet aangeleerd, en dat daarom ook bestendiger is. Hij spreekt onze capaciteit voor verrukking en verwondering aan, het gevoel voor mysterie dat ons leven omringt: ons gevoel voor medelijden, voor schoonheid en verdriet."

Etienne Boileau, januari 2007

 

cv
view the works
list of works